Zoeken

Nieuw leven

Vorige week zijn de Nieuw-Zeelandse spinazie en de wintererwt geboren, de radijs groeit al als kool, ik ben eindelijk m'n eigen moestuin begonnen, het kon opeens, in deze tuin, ik ben er regelmatig uren zoet mee (soms denk ik dat ik de plantjes uit de aarde kan kijken) en in mijn fantasie proef ik al hoe de kropslaatjes smaken. Behalve in m'n eigen tuin, werk ik twee dagen per week in de @pluktuinvangeesje en het voedselbos van @stichtingdegroeneoase. De boerin in mij sliep eventjes maar is voor altijd ontwaakt.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

Pompoenen en courgettes planten, op hete en hard waaierige dagen op m'n knieën in de groentebedden graven, hele dikke wormen weer eens van heel dichtbij bekijken, aardbeien aaien, aanmoedigen, en vooral: aan de mannen van Zuid-Spanje terugdenken.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

Want daar zag ik begin maart bosjes mannen bossen bleekselderij naar de karren langs de kant toe dragen. Het raakte me, en ik schaamde me, toen ik besefte dat ik niet eens de helft van de tijd dat ik eet, stilsta bij de aarde waar dat eten in groeide, het water dat het voedde en de handen die het oogstten. Die ontroering ligt, denk ik nu, ten grondslag aan mijn plotselinge fascinatie voor voedselbouw en permacultuur.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

En nu zit ik er bovenop, met m'n neus in de boter, van zaaien, ontspruiten, van verzorgen tot oogsten. Ik wist bijna niks, en ik leer elke dag, veel over groeien en vooral over mij. Wat de zaailingen willen, wat ze niet overleven, dat mijn haast en multitasken killing is, hoe ze me leren de dingen meer met meer aandacht te doen.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

Thuis bak ik taart met rabarber van de boer om de hoek en ontvangen we verbaasde vrienden in ons eigen Hof van Eden. Ik vergaap ook mijzelf nog elke ochtend, elke avond aan 't uitzicht vanuit de keuken over het water. Ik integreer met groot gemak in dit kleine dorp (we kennen de namen van de honden van de buurman al) én in de dorpen hiernaast waar binnenkort weer pottenbak- en yogales zal worden gegeven. Ik verbaas me erover hoe we in de 2,5 week die we in deze polder wonen zo'n volledig compleet ander maar volkomen logisch nieuw leven leven. Maar het verbaast me ook niet. We leerden van de natuur veerkrachtig te zijn.

Recente blogposts

Alles weergeven

De omgekeerde heimwee

Zo zie ik het 't liefst: zwembroek aan, rugzak met genoeg aan water, boeken, nootjes voor een hele dag de hort op zonder plan, zouterige haren, zand en zon in alle kieren, de geur van eindeloze buiten

Osaka

We wilden naar Japan omdat we er twee jaar geleden waren en heimwee hadden naar de geuren en het licht en de straten en nou ja, we konden het niet goed uitleggen als iemand vroeg wat het dan was, maar

Eilandspolder

Toen we vorige week (de zon scheen nog) alvast gingen gluren bij het Noorderpolderhuis van Schermerhorn voelde het alsof we een 17e eeuws schilderij binnenstapten. Ik heb als kind de film What Dreams