Zoeken

Osaka

Bijgewerkt op: 23 jun 2020


We wilden naar Japan omdat we er twee jaar geleden waren en heimwee hadden naar de geuren en het licht en de straten en nou ja, we konden het niet goed uitleggen als iemand vroeg wat het dan was, maar Japan had iets met ons gedaan. Letterlijk pijn in ons buik van gemis en terugverlangen als we op tv of in een film Japan terugzagen, Michael vooral, die moest eens hardop huilen in de trein toen hij in de krant een verhaal las over het land dat voelde alsof hij er in een vorig leven geboren was. Voor hem voelde het als thuis, als rust en reuring tegelijk, precies in evenwicht. Voor mij voelde het als léven.


De dronken mannen in de propperige, rokerige cafeetjes op de vrijdagavond, verstopte jazzclubs in de kelders van toevallige grijze rijtjesflats, de precisie, de aandacht, de overgave in elk gerecht, of juist de nonchalance en het gemak waarmee het eten wordt gemaakt, alle kunst, alle schoonheid, de bergen, de bruggen, de huizen en de huisjes, de kalmte en de kleur van groen op het platteland en de gulzigheid, de gruizigheid, de onbeschaamdheid van Osaka in de nacht. En de mensen, natuurlijk de mensen, en wij, daar weer tussen, dat leek ons nou wel wat.

Recente blogposts

Alles weergeven

De omgekeerde heimwee

Zo zie ik het 't liefst: zwembroek aan, rugzak met genoeg aan water, boeken, nootjes voor een hele dag de hort op zonder plan, zouterige haren, zand en zon in alle kieren, de geur van eindeloze buiten

Nieuw leven

Vorige week zijn de Nieuw-Zeelandse spinazie en de wintererwt geboren, de radijs groeit al als kool, ik ben eindelijk m'n eigen moestuin begonnen, het kon opeens, in deze tuin, ik ben er regelmatig ur

Eilandspolder

Toen we vorige week (de zon scheen nog) alvast gingen gluren bij het Noorderpolderhuis van Schermerhorn voelde het alsof we een 17e eeuws schilderij binnenstapten. Ik heb als kind de film What Dreams